Zastanawiam się jak to jest w narodzie z tolerancją wobec osób o wymiarach odbiegających od medialnego ideału czy o innych „niepożądanych” fizycznych cechach. Cytując komentarze na wspomnianym we wstępie blogu należy wysłać je „na stos” lub miłosiernie „do gazu”. W skrajnych przypadkach niektórzy są skłonni porzucić/zrezygnować z bycia z kimś, z kim chcieliby być, bo kuimple/kumpele by się śmiały. Nic dziwnego, że kliniki leczenia zaburzeń żywienia mają coraz więcej pacjentek (i pacjentów). Podobnie jak i gabinety chirurgii plastycznej.

Gorzko zabawną rzeczą jest w tym wszystkim fakt, że ludzie, którzy tak bezlitośnie wyśmiewają się z wyglądu innych często wcale nie grzeszą urodą. Takie jest przynajmniej moje osobiste odczucie. Nie, nie jestem zazdrosny. Uważam, że nie mam nawet o co być. Chciałbym tylko by można było spokojnie przyznawać się do tego kto się nam podoba i wyglądać jak nam się podoba bez próby wpędzania w poczucie winy ze strony przemysłu filmowo-muzyczno-kosmetyczno-showbiznesowego.
Podsumowując – warto dbać o siebie ale dla siebie i na swój sposób. Chcę wyglądać jak lubię, ubierać się jak lubię i podziwiać to, co lubię, a nie to, co „powinienem” lubić.

Skoro wpis zaczął się od dolegliwości to może warto zostać jeszcze chwilę przy tym temacie. Miałem ostatnio wątpliwą przyjemność spędzić w poczekalni do lekarza 6 godzin (od 17:00 do 23:00, a nie byłem jeszcze ostatnim pacjentem) tylko po to by usłyszeć potwierdzenie, że wszystko jest w porządku. Mi to mówi? Przecież gdy tylko zobaczyłem tę kolejkę poczułem się całkowicie zdrowy.

Dziś na Wielkanoc można patrzeć całościowo – śmierć i Zmartwychwstanie, ale nie jestem w stanie odpowiedzieć jakbym sie zachował w tamten piątek gdybym był wśród Uczniów. Dla nich to była noc bez perspektywy wschodu słońca,dlatego zresztą Tomasz nawet potem miał trudność z przyjęciem tego do wiadomości.

Z kolei Zmartwychwstanie zawsze stawia mnie w bardzo niezręcznej sytuacji, bo staję wobec Boga, który nie ma żalu i pretensji a wręcz przeciwnie – mówi, że zawsze chce mi towarzyszyć. Nie sposób nic rozsądnego w tej sytuacji powiedzieć, ale jestem Mu za to bardzo wdzięczny.

Muszę takżę przyznać, że zawsze bardzo interesowała mnie postać Piłata, który musiał wyczuwać, że cała sprawa Jezusa z Nazaretu jest niezwykła i dlatego umieścił stosowny napis na krzyżu. Być może bał się utraty wpływów, a może wmawiał sobie, że tak naprawdę to tylko kolejny żydowski wichrzyciel, ale jego zachowanie wskazywało na coś przeciwnego.

Święta Wielkiej Nocy to chyba czas najlepiej pokazujący naturę Jezusa, który możę być zgorszeniem, głupstwem lub jednak kimś więcej.

• Pentium 3 1000MHz
• 256MB SDRAM
• 20GB HDD
• karta graf. Trident Cyberblade 16MB a akceleratorem 3d i TV-Out
• WiFi
• Sieciówka 10/100Mbit
• IrDA
• CD-ROM

Do całości dochodzi OEMowa wersja Windows 2000. Stwierdziłem, że ją zostawie, bo a nuż się przyda a jest licencjonowana, więc może zostać, ale głównym systemem pozostało Ubuntu. Dlaczego?

Detekcja sprzętu

Ile to razy czytałem, że pod linuksem nic nie działa… Tymczasem poradził sobie z prawie każdym urządzeniem „z pudełdka”, bez dodatkowych kombinacji. Niestety nie udało mi się, i wygląda, że na razie się nie uda, uzyskać sprzętowej akceleracji 3d, bo producent karty po prostu olał sprawę. Tzn. jest dostępny jakiś zamknięty sterownik, ale dla… Xfree86, które niedługo będzie można znaleźć jedynie w muzeum. No i jeszcze podczerwień, ale cała reszta, czyli karty sieciowe, dźwiękówka, obsługiwana rozdzielczość itd. wykryte prawidłowo.

Tymczasem Windows wykrył… No właśnie – niczego nie wykrył. Oczywiście sterowniki do wszystkigo są dostępne na stronie Toshiby, ale musiałem skorzystać z Ubuntu żeby je ściągnąć. Niestety oprócz niedziałającej sieci system wita nas brakiem dźwięku i rozdzielczością 640×480 przy palecie 16 kolorów. Trzeba mu jednak wybaczyć, bo ma przecież już 8 lat.

Oprogramowanie – ogólnie

Nie potrzebuję AutoCada ani Photoshopa, więc kwestia specjalistycznego oprogramowania odpada. Jeśli chodzi o soft codziennego użytku to okazuje się, że jest go zdecydowanie więcej w repozytoriach Ubuntu niż na stronach z programami dla Windows. Mówię oczywiście o darmowym lub tanim oprogramowaniu godziwej jakości. Wygląda na to, że również pod Windows Open Source wypełna lukę między drogimi programami komercyjnymi a nie zawsze udanymi freeware’ami. Z kolei jeśli jakiś program dostępny jest jedynie w wersji dla Windows to zazwyczaj WINE nieźle sobie z nim radzi. Mały eksperyment: spróbujcie znaleźć rozbudowany, darmowy i pozbawiony ograniczeń funkcjonalności program do nauki słówek dla Windows. Jest to możliwe, ale dość czasochłonne.

Zarządzanie oprogramowaniem

Dobry manager pakietów, jakim niewątpliwie jest apt, załatwia sprawę aktualizacji. Nie trzeba szukać informacji o nowej wersji na stronie producenta każdego drobiazgu. Druga sprawa: pod Windows czuję się jak w muzeum techniki. Niektóre programy mają ostatnie wersje sprzed kilku lat, a Open Source rozwija się w ogromnym tempie i dzięki temu można cieszyć się świeżutkimi wersjami.

Prędkość działania

Ubuntu z XFCE jako środowiskiem graficznym działa znacznie żwawiej niż Windows 2000 z uruchomionymi podstawowymi programami zabezpieczającymi.

Wygląd

Krótko: bardzo odczuwalny jest wiek Windows 2000 i tego się nie przeskoczy. Na dodatek każdy program ma własny, czasem dziwaczny interfejs, łącznie z ikonami i nie tworzy spójnego zestawu z resztą. I pomyśleć, że przeszkadzały mi 2 programy pisane z użyciem QT pod XFCE…

Podsumowanie

Linux to przyszłość. Otwarte oprogramowanie rozwija się naprawdę bardzo szybko, a zamknięte programy czasem długo stoją w miejscu i w wielu przypadkach znalazły się już z tyłu stawki. Gdyby nie ta cholerna akceleracja (przy czym wina leży po stronie firmy Trident) Windows nie byłby mi do niczego potrzebny, a tak został podział – Windows do Google Earth i komunikacji z telefonem, Linux do całej reszty.

Przejrzałem ostatnio ponad 50 stron z forum mojej ulubionej dystrybucji podziwiając zrzuty ekranu innych użytkowników. Trzeba przyznać, że wiele naprawdę dech w piersiach zapiera. Na pierwszy rzut oka szczególnie efektownie wyglądają wszelkie wodotryski typu compiz , gdesklets itp. Troche inaczej sprawa wygląda zapewne jeśli chodzi o wydajność.

Zawsze miałem sprzęt “lekko” nieświeży, więc pomimo szczerych chęci mogłem tylko się przymierzać do tych błyszczących gadżetów, ale z czasem doceniłem minimalizm. Nie widzę sensu w posiadaniu monitora systemu, który zajmuje połowę zasobów, a kalendarz czy prognozę pogody na pulpicie też uważam za zbędne dodatki – od czasu do czasu wyglądam za okno, bo w końcu za firewallem też jest jakiś świat, a ostatnio przyroda budzi się do życia i raczy nas piękną aurą.

Najważniejsze, żeby każdy czuł się dobrze w tym, co widzi na ekranie i żeby było mu tam wygodnie. U mnie aktualnie gości XFCE w brązowej tonacji, ale całość w żadnym wypadku nie kojarzy się z Ubuntu, a jest poświęcona mojej Lepszej Połowie. Do tego sympatyczny motyw ikon i poukładanie wszystkiego po swojemu dla maksymalnej ergonomii i wygody. Gdy potrzebuję nieco więcej zasobów korzystam z FVWM-Crystal, który po ustawieniu odpowiedniego kodowania okazał się być całkiem przyjemny i dość elegancki.

Domyślne ustawienia są wszędzie zazwyczaj niezbyt zgodne z naszą wizją idealnego miejsca pracy i rozrywki, dlatego na jego konfigurację trzeba poświęcić trochę czasu i włożyć w to czasem trochę pracy, ale to jak z umeblowywaniem nowego mieszkania/remontem obecnego. Satysfakcja, gdy siadamy w wygodnym fotelu spoglądając z dumą na nasze dzieło wydaje się być bardzo przyjemnym uczuciem.

Zaś politycy jak to politycy – nie popisali się. Minister Giertych mówił o misji od poprzedniego papieża, który podobno nkazał Polsce znów być Mesjaszem Narodów – tym razem je nawracając, a głosowanie nad zmianą ustawy, które całe to zamieszanie wywołało ma odbyć się w drugą rocznicę śmierci Jana Pawła II. Oj, brzydka zagrywka, ale zdążyliśmy się już chyba przyzwyczaić.

Moim skromnym zdaniem obecne przepisy są dobre, wystarczy jejedynie utrzymać i egzekwować i populistyczne hasła płynące tak z Radia Maryja, jak i z feministycznego bloga Bez Jaj mnie nie przekonają ani do ich zaostrzenia ani liberalizacji.

Nie mogę wypowiadać się jako feminista ani tym bardziej feministka, ale domagam się również powstrzymania fanatyczek (skoro już tej formy się trzymamy), a odwiedzającym wspomnianego bloga życzę smacznego.